معلّم نمونه
معلم اینفو : مرجع اطلاعات معلمان ابتدایی 
قالب وبلاگ

بایگانی مطالب

جهت مشاهده تمامی مطالب ارسالی روی لینک بالا کلیک کنید.

[ سه شنبه هفتم شهریور ۱۳۹۱ ] [ 22:45 ] [ فیروزجایی ]

The big challenge for teachers is not simply getting students to read – it's getting them to enjoy it too. It's one thing for students to trudge through set texts in a lesson, but will they open another book when they get home at the end of the day?

The National Literacy Trust has noted that becoming a lifetime reader is based on developing a deep love of reading.

"Research has repeatedly shown that motivation to read decreases with age, especially if pupils' attitudes towards reading become less positive," it said. "If children do not enjoy reading when they are young, then they are unlikely to do so when they get older."

For younger readers in particular, their home environment is critically important.

"Home is a massive influence," says Eleanor Webster, a primary school teacher in Nottinghamshire. "Supportive and understanding parents are key to developing their child's reading."

But if a pupil doesn't see people reading at home, it may be harder to instil the idea of reading for pleasure. So what can teachers do to encourage it? Here are some of the best ideas, initiatives and projects that teachers have developed to motivate children and help them develop a love for reading:

Reading challenges

Reading competitions come in many shapes and sizes, with the aim of spicing up literature and giving children an incentive to open a book. Mountbatten School in Hampshire is one school that has run several projects to encourage reading for pleasure.

"We wanted them to try reading a broad range of books," says Jennifer Ludgate, an English teacher at the school.

"We challenged students to read one book, fiction or non-fiction, from a wide range of genres. They get them ticked off by their teacher and there are medals at the end of the year."

Another competition saw students race against time to tick off the classics.

"A colleague created the '16 Before You're 16 Challenge' for the older years," says Ludgate.

"We chose 16 classics, like To Kill A Mockingbird and Brave New World, and challenged students to read as many as they can before they turn 16. It's a good way to make sure they're being challenged."

In another contest, Eleanor Webster gets younger children to read for pleasure with "extreme reading" competitions over the summer holidays.

"They're always very popular," she says. "Children take pictures of themselves reading in strange places and we display the photos in the main corridor. Some were on roller coasters, in tractors, on top of bookcases or at holiday destinations."


ادامه مطلب
[ شنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۹۴ ] [ 22:54 ] [ فیروزجایی ]

One of the most difficult aspects of becoming a teacher is learning how to motivate your students. It is also one of the most important. Students who are not motivated will not learn effectively. They won’t retain information, they won’t participate and some of them may even become disruptive. A student may be unmotivated for a variety of reasons: They may feel that they have no interest in the subject, find the teacher’s methods un-engaging or be distracted by external forces. It may even come to light that a student who appeared unmotivated actually has difficulty learning and is need of special attention.

While motivating students can be a difficult task, the rewards are more than worth it. Motivated students are more excited to learn and participate. Simply put: Teaching a class full of motivated students is enjoyable for teacher and student alike. Some students are self-motivated, with a natural love of learning. But even with the students who do not have this natural drive, a great teacher can make learning fun and inspire them to reach their full potential.

Here are five effective ways to get your students excited about learning:

1. Encourage Students

Students look to teachers for approval and positive reinforcement, and are more likely to be enthusiastic about learning if they feel their work is recognized and valued. You should encourage open communication and free thinking with your students to make them feel important. Be enthusiastic. Praise your students often. Recognize them for their contributions. If your classroom is a friendly place where students feel heard and respected, they will be more eager to learn. A “good job” or “nice work” can go a long way.

2. Get Them Involved

One way to encourage students --- and teach them responsibility --- is to get them involved in the classroom. Make participating fun by giving each student a job to do. Give students the responsibility of tidying up or decorating the classroom. Assign a student to erase the blackboard or pass out materials. If you are going over a reading in class, ask students to take turns reading sections out loud. Make students work in groups and assign each a task or role. Giving students a sense of ownership allows them to feel accomplished and encourages active participation in class.

3. Offer Incentives

Setting expectations and making reasonable demands encourages students to participate, but sometimes students need an extra push in the right direction. Offering students small incentives makes learning fun and motivates students to push themselves. Incentives can range from small to large --- giving a special privilege to an exemplary student, to a class pizza party if the average test score rises. Rewards give students a sense of accomplishment and encourage them to work with a goal in mind.

4. Get Creative

Avoid monotony by changing around the structure of your class. Teach through games and discussions instead of lectures, encourage students to debate and enrich the subject matter with visual aids, like colorful charts, diagrams and videos. You can even show a movie that effectively illustrates a topic or theme. Your physical classroom should never be boring: use posters, models, student projects and seasonal themes to decorate your classroom, and create a warm, stimulating environment.

5. Draw Connections to Real Life

“When will I ever need this?” This question, too often heard in the classroom, indicates that a student is not engaged. If a student does not believe that what they’re learning is important, they won’t want to learn, so it’s important to demonstrate how the subject relates to them. If you’re teaching algebra, take some time to research how it is utilized practically --- for example, in engineering --- and share your findings with your students. Really amaze them by telling them that they may use it in their career. Showing them that a subject is used everyday by “real” people gives it new importance. They may never be excited about algebra but if they see how it applies to them, they may be motivated to learn attentively.

Source:

http://teach.com/what/teachers-change-lives/teachers-motivate

[ شنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۹۴ ] [ 22:49 ] [ فیروزجایی ]

مـادران پاکنــد، همچـون یـاسها

گـوهـرانـی ، بهتـر از المـاسها

قلبشــــان دشتی ز مهـر و عاطفه

روحشان لبریز از، احســـــاسـها

ولادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها و روز مادر بر شما مبارک...

[ پنجشنبه بیستم فروردین ۱۳۹۴ ] [ 18:32 ] [ فیروزجایی ]

[ دوشنبه بیست و پنجم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 20:56 ] [ فیروزجایی ]

روزهای زیبای پاییز با آغاز سال تحصیلی و خاطرات زیبای آن همراه است. امروزه والدین برای تحصیل فرزندانشان اهمیت بسیاری قایلند و از مدتها پیش سعی درانتخاب بهترین مدرسه و امکانات آموزشی دارند.

 اما به رغم همه این تلاشها گاه معلمان متوجه می‌شوند که بعضی از دانش آموزان اصلاً توجهی به درس ندارند و فقط به نوعی در مدرسه وقت گذرانی می‌کنند.شاید بسیاری از ما بازیگوشی و شیطنتهای بچه گانه را علت بی دقتی بدانیم، اما بهتر است بدانید در پاره ای موارد موضوع از این پیچیده‌تر است و دانش آموز مشکلی جدی در زمینه آموزش دارد.به جز اختلال بیش فعالی و نقص توجه که باعث مشکلات زیادی برای کودکان در خانه و مدرسه و افت تحصیلی قابل توجه آنها می‌شود، سایر اختلالات رفتاری نیز با تحصیل آنها ارتباط قوی دارد. کودکان مبتلا به اختلالات رفتاری معمولاً تکالیف خود را انجام نمی‌دهند، نامرتب هستند و در برنامه ریزی و زمان بندی بسیار ضعیفند. همچنین ارتباط نامناسب با آموزگاران نیز در عملکرد تحصیلی آنها تأثیرگذار است.عمده این اختلالات را می‌توان به این گونه تقسیم بندی کرد: مشکلات خانوادگی و شرایط محیطی، هوش مرزی یا عقب ماندگی ذهنی، اختلال لجبازی- مقابله ای، اختلال سلوک، اضطراب، افسردگی، اختلال یادگیری، اختلال اوتیستیک و اختلالات تکاملی رشد، سایر اختلالات و بیماری‌های جسمی.


مشکلات خانوادگی و شرایط محیطی
اگر در خانواده ای پدر و مادر دارای مشکلات رفتاری یا بیماری جسمی روانی باشند، در عملکرد تحصیلی فرزند اختلال به وجود می‌آید. همچنین زندگی فرزند با یکی از والدین، از دست دادن یک یا هر دو والد، از دست دادن یکی از نزدیکان، ابتلای یکی از والدین به افسردگی، اضطراب یا مشکلات روانی و وابستگی پدر یا مادر به موادمخدر یا رفتارهای ضداجتماعی از دیگر عوامل مؤثر در روند تحصیل کودک محسوب می‌شود.
از جمله دیگر شرایط خانواده و محیط که در عملکرد تحصیلی بچه‌ها تأثیر سوء دارند، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
- اگر پدر و مادر در تربیت فرزند تفاهم نداشته باشند و هرکدام پیامهای مختلفی به او ارایه دهند.
- اگر هیچ نظارتی بر اعمال کودک نباشد و والدین آنقدر گرفتار مشکلات اقتصادی و استرسهای خود باشند که توجهی به تکالیف بچه نشود و در جلسات اولیا و مربیان شرکت نکنند.
- جر و بحث کردن جلوی بچه ها
- رفتارهای نادرست مانند مورد بی مهری قرار دادن کودک، تنبیه فیزیکی و توهین
- والدینی که زمان کمی در منزل حضور دارند و بیشتر وقت خود را در خارج از خانه سپری می‌کنند.
- نداشتن برنامه ریزی مناسب برای بچه‌ها برای مطالعه و انجام تکالیف درسی
- در بعضی موارد تغییر محیط زندگی و مدرسه.
همچنین باید توجه کرد، نوع ارتباط معلم نیز با علاقه کودک به تحصیل ارتباط دارد. معلم با حوصله با تشویق به موقع، اعتماد به نفس کودک را تقویت کرده که نقش مهمی در موفقیت تحصیلی او دارد. همچنین نباید از تأثیر دوستان و همسالان نیز در علاقه مندی او به ادامه تحصیل غافل شد. پس والدین باید فرزندشان را در انتخاب دوست مناسب راهنمایی کنند.


ادامه مطلب
[ پنجشنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 19:46 ] [ فیروزجایی ]

برنامه ریزی در کلاسهای چند پایه یک امر ابتکاری و خلاقانه می باشد و با توجه به پایه های موجود در کلاس صورت می گیرد،و هرگزنمی توان یک برنامه ی قطعی و روشی خاص جهت تدریس در کلاسهای چند پایه ارائه داد،اما در این قسمتسعی شده تا با بررسی روشهای مختلف تدریس در کلاسهای چندپایه و همچنین استفاده ازنظرات دیگر عزیزان ،برنامه ریزی پیشنهادی جهت استفاده ی همکاران گرامی در کلاسهای پنج یا چند پایه ارائه نماییم که امیدواریم مورد استفاده واقع گردد.

در کلاس های چند پایه به یکی از سه طریق زیر می توان تدریس نمود:

1- طریقه محوری                 2-   طریقه گروهی              3- طریقه مشترک    ، محوری وگروهی 

1- طریقه محوری : در این طریقه برای هر پایه درس معینی پیش بینی می شود ، حداکثر سه گروه از دانش آموزان با فاصله ی معین ، مستقیما با معلم کار می کنند وبرای گروههای دیگر دروسی از قبیل کار دستی نقاشی گزارش نویسی انشاء تمرینات ریاضی و …  که نیاز کمتری به نظارت مستقیم آموزگار دارد ، منظور می شود ، کلاس هایی که با تعیین تکلیف به انجام کار های تمرینی مشغول می شوند گروه خود آموخت یا گروه فرعی نام گزاری می شوند. آموزگار پیش از تدریس کلاس های محور باید کار و تکالیف کلاس های خود آموخت را مشخص نماید.


ادامه مطلب
[ شنبه دوم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 19:42 ] [ فیروزجایی ]

عموم اشکلات روخوانی دانش آموزان به ضعف مهارت روخوانی یا به عدم دقت،شتابزدگی،اضطراب و عدم اعتماد به نفس مربوط است.آموزگار باید با روش های گوناگون متناسب با هر اشکال آشنا باشد تا به روش صحیح اشکال دانش آموزان را برطرف سازد و مهارت روخوانی دانش آموزان را افزایش دهد.

 

توجه به اصول زیر برای توفیق بیشتر در رفع اشکالات دانش آموزان ضروری است:

 

  *   رفع اشکال همراه با تشویق دانش آموز نسبت به آنچه صحیح خوانده است انجام شود تا موجب تقویت اعتماد به نفس او گردد.

   * رفع اشکال باید به نحوی انجام شود که موجب اضطراب دانش آموز نشود.

*    حتی الامکان خود دانش آموز اشکال خویش را برطرف کند.

 *    پس از خواندن صحیح توسط دانش آموز متوجه اشتباه خود بشود وحتی الامکان آن را رفع کند.

*     رفع اشکال،موجب صرف وقت بیش از حد نشود.

*     تسلط آموزگار بر روخوانی متن درس،موجب تشخیص بهتر اشکالات و رفع آنها می شود.

 *    آموزگار نباید بلافاصله ، حالت صحیح کلمه را بخواند و نیز از دانش آموزان بخواهد که آن ها هم ، چنین کاری کنند.

 *    رفع برخی اشکالات به تمرین بیشتر و مرور زمان نیاز دارد و نباید انتظار داشت همه ی آن ها بلافاصله برطرف شود.

 

با توجه به اصول فوق ،آموزگار یکی از روش های زیر یا ترکیبی از آن ها را برای رفع اشکال انتخاب می کند.این روش ها عبارتند از:

    در حین قرائت دانش آموز تذکر نمی دهیم بلکه صبر می کنیم تا پس از وقف در پایان سطر تذکر لازم داده شود.

     با تشویق دانش آموز،از او می خواهیم که همان عبارت را با دقت بیشتر بخواند.این شیوه ی اشکال گرفتن،بیشتر زمانی مفید است که اشکال دانش آموز،به علت عدم دقت کافی یا شتابزدگی در خواندن باشد.

     توجه دانش آموزان کلاس را به کلمه ی غلط خوانده شده جلب کرده و با طرح سوال ،شکل صحیح و غلط کلمه را مقایسه می کنیم و از آنها می خواهیم شکل صحیح را بگویند.آنگاه از دانش آموزی که کلمه را غلط خوانده بود می خواهیم که عبارت را با توجه بیشتر و به شکل صحیح بخواند.

     اگر به نظر می رسد کلمه یا عبارت خوانده شده برای تعدادی از دانش آموزان مشکل است،آموزگار کلمه یا عبارت را روی تخته نوشته و از همه ی دانش آموزان می خواهد تا با اشاره ی او،آن کلمه یا عبارت را به صورت بخش بخش بخوانند.آنگاه از دانش آموز اولی می خواهد تا عبارت را با دقت بیشتر و شکل صحیح بخواند.

 

دو تذکر:

  *   بعضی از دانش آموزان لکنت زبان دارند و عبارات را با مکث ،تکرار و به کندی می خوانند.آموزگار ضمن برخورد لطیف،مناسب و طبیعی سعی می کند آنها در انظار بقیه خجالت زده و مورد تمسخر قرار نگیرند.

*     مناسب است دانش آموزان را به گروه های چند نفره تقسیم کنیم تا آیات درس را برای یکدیگر بخوانند و اشکالات روخوانی و قرائت یکدیگر را اصلاح کنند.سعی شود افراد ضعیف با افراد قوی،هم گروه شوند.

 

به نقل از:

http://dini-quran.blogfa.com

[ پنجشنبه چهارم دی ۱۳۹۳ ] [ 13:40 ] [ فیروزجایی ]

در نوشتار دانش‌آموزان مقطع ابتدايي، مشکلات فراواني مانند کند نويسي، کج‌ نويسي، پُر فشار نويسي ، راست نويسي بيش از حد و موارد بسيار ديگري وجود داشته که در مجموع به اين مشکلات، بد نويسي مي‌گويند. يکي از اصلي‌ترين مشکلات بد نويسي، کند نويسي است. کند نويسي سبب بروز مشکلات فراواني مخصوصاً در درس املا مي‌شود. اين مشکل در بزرگ‌ترها هم مشاهده شده است.

 

علّت‌هاي مختلفي براي کند نويسي وجود دارد؛ از جمله :

·         عدم هماهنگي چشم و دست

·         فشار زياد قلم روي کاغذ

·         عدم صحيح در دست گرفتن قلم

·         ضعيف بودن عضلات انگشتان و دست

·         ملال‌آور بودن نوشتن به دليل ضعف يا عدم داشتن انگيزه و....

 

کند نويسي هم‌چنين موجب ضعف دانش‌آموز در درس املا مي‌شود. اين مشکل او را در انجام تکاليف نيز ناتوان کرده و از جهتي اگر در سنين پايين درمان نشود، در سنين بزرگ‌سالي باعث به‌وجود آمدن مشکلات ثانويه مي‌گردد.

در بسياري از موارد مشاهده شده است که والدين با پرخاش و اعتراض به دانش‌آموز و آموزگار او، موجب تشديد اين مشکل شده‌اند.

 

روش‌هاي درمان کند نويسي

* هرگونه ترس و اضطراب را از دانش‌آموز خود دور کنيم.

* هرگز ترغيب و تشويق دانش‌آموز خود را به خوش‌نويسي، از ياد نبريد.

* تکاليف مدرسه بايد براي دانش‌آموز، شيرين و جذّاب باشد.

* از مدادها و خودکارهاي خيلي بلند و خيلي کوتاه به هيچ وجه استفاده نگردد.

* از ميز تحريرِ مناسب استفاده شود.

* از کاغذ و برگ‌هاي سفيد و مرغوب استفاده شود. (کاغذ نبايد کاهي، روغني يا موج‌دار باشد.)

* به‌منظور تقويت عمل انبساط و انقباض ماهيچه‌هاي انگشتان، دانه‌هاي کوچک (مثلاً دانه‌هاي تسبيح) را روي زمين ريخته و از او بخواهيم آن‌ها را با سر انگشت‌هاي شصت و اشاره و ميانه، جمع کند.

* هوا نويسي (نوشتن با قلم روي هوا و فضاي اطراف): اين روش در تند نويسي، کمک قابل توجّهي به دانش‌آموزان مي‌کند؛ چرا که اين عمل در تسريع حرکات عضلات دست، بازو و ساعد و هماهنگي مغز با چشم و دست، تأثير بسياري دارد.

* سينه‌خيز رفتن: روزي چند دقيقه (کم‌تر از ده دقيقه) دانش‌آموز سينه‌خيز برود. اين عمل در هماهنگي اعضاي بدن بسيار مؤثّر است.)

* هر روز قبل از نوشتن تکاليف، چند دقيقه انگشتان را باز و بسته کند.

* به تجربه ثابت شده است که انجام بازي‌هاي محلّي که با حرکات سريع و زياد همراه است، در تند نويسي دانش‌آموزان بسيار مؤثّر است.

* براي تکاليف منزل سعي شود از حروفي که دانش‌آموز در نوشتن آن مشکل دارد، استفاده شود. بدين شکل مثلاً کلماتي را از درس پيدا کرده که حروف هم‌صدا مانند (ذ ز ض ظ) داشته و يا کلماتي که به‌صورتي که خوانده مي‌شوند، ولي نوشته نمي‌شوند مانند خواب.

* دانش‌آموز در منزل با کمک خانواده مطالبي که در نوشتن مشکل دارد را مطالعه کند و براي کلمات مهم هم‌خانواده پيدا کند؛ مثلاً براي کلمه‌ي «حميد»، کلمات «محمد،احمد، حامد» را مي‌توان بنويسد؛ زيرا اين کلمات، سه حرف مشترک دارند.

* معمولاً دانش‌آموزاني که اين مشکل را دارند، قلم را با فشار زياد در دست مي‌گيرند، تا حدّي که دست آن‌ها عرق مي‌کند؛ دانش‌آموزاني که قلم را با فشار زياد در دست مي‌گيرند، دچار ترس، استرس و دلهره هستند. بهتر است معلّمان و اولياء ميزان فشار به قلم را کنترل کرده و بيش‌تر در مورد مسائل روحي و رواني با دانش‌آموز کار کرده و ترس و استرس را از او دور کنند

در پايان باز هم عنوان مي‌شود که پرخاش و تنبيه در درمان مشکلات، نه تنها نقش مثبتي ايفا نکرده، بلکه به تشديد شدن آن مشکل، منجر مي‌شود .

بازنويسي: فريده حيدرقره‌شيران

منبع: سايت «تبيان»

[ پنجشنبه چهارم دی ۱۳۹۳ ] [ 13:36 ] [ فیروزجایی ]
با سلام خدمت همکاران عزیز

متاسفانه به دلیل اشکالاتی که در مدیریت وبلاگم رخ داد نزدیک به صد لینک از لیست پیوند ها حذف شد. دوستانی که قبلا تبادل لینک داشنتد لطفا در نظرات آدرس وبلاگشان را قرار دهند تا دوباره در پیوندها قرار دهم.

با تشکر

فیروزجایی ( مدیر وبلاگ )

[ سه شنبه پانزدهم مهر ۱۳۹۳ ] [ 19:41 ] [ فیروزجایی ]

کودکان به طور معمول برای ابراز احساسات خود نظیر خشم، سوگند،نفرین، از فحش و کلمات ناپسند و... استفاده می کنند.

مادری می گفت وقتی به فرزندم گفتم نباید فحش بدهد، او جواب داد: " ولی کلمه دیگری برای نشان دادن تاسفم ندارم".

برخی از واژه ها مفهوم ویژه ای برای کودکان دارند که هیچ کلمه دیگری نمی تواند جایگزین آنها شود. با وجود این، باید مقرراتی برای استفاده از این کلمات تعیین شود. کودکان ناگزیر نیستند برای نشان دادن احساسات خود به استفاده از کلمات رکیک متوسل شوند. نوآوری کودکان را در استفاده از کلمات دست کم نگیرید.

پسر بچه پنج ساله ای مادر خود را " احمق " خطاب کرد. مادر با صدای بلند به پسرش گفت: " هرگز اجازه نداری مرا احمق خطاب کنی؛ هرگز، هرگز".
 
کودک پس از شنیدن سخنان مادرش، اتاق را ترک کرد. نیم ساعت بعد بار دیگر نزد مادرش آمد و یک مساله ریاضی پرسید. مادرش گفت"الان جواب آن را نمی دانم ولی می توانم پاسخ صحیح را برایت پیدا کنم". پسربچه بی درنگ به مادرش گفت:" می دانم که اجازه ندارم تو را احمق صدا کنم ولی می توانم بگویم که تو کند ذهن هستی". وقتی که او اجازه نیافت مادر خود را  " احمق " خطاب کند انتقام و استباط خود را با کلمه جدیدی به نام "کند ذهن" ابراز کرد که همان مفهموم احمق را داشت ولی مودبانه تر بود.

به طور معمول کودکان کوچک تر از پنج سال به تذکر های والدین گوش فرا داده، به راحتی کلمات رکیک را ترک می کنند ولی خودتان را آماده کنید زیرا فرزندتان ممکن است از شما سوال کند که چرا نمی تواند از این کلمات استفاده کند یا معنی این کلمات رکیک چیست؟

در این موارد بهتر است بگوئید:" بعدا  توضیح خواهم داد" یا به ذکر این که " کلمه زشتی است" بسنده کرده و توضیح بیشتری ندهید. وقتی فرزند شما کلماتی ناپسند به کار برد، از این فرصت برای آغاز یک بحث و مشارکت خانوادگی در حل مشکلات بهره ببرید.


ادامه مطلب
[ سه شنبه پانزدهم مهر ۱۳۹۳ ] [ 19:29 ] [ فیروزجایی ]

تعاریف پرخاشگری


روان شناسانی که اعتقادات نظری متفاوتی دارند در مورد چگونگی تعریف پرخاشگری اساساً با هم توافق ندارند. موضوع اصلی این است که آیا باید پرخاشگری را براساس پیامدهای قابل دیدن آن تعریف کنیم یا براساس مقاصد شخصی که آن را نشان می دهد.

گروهی پرخاشگری را رفتاری می دانند که به دیگران آسیب می رساند یا بالقوه می تواند آسیب برساند. پرخاشگری ممکن است بدنی باشد ( زدن – لگد زدن – گاززدن) یا لفظی ( فریاد زدن، رنجاندن) یا به صورت تجاوز به حقوق دیگران ( چیزی را به زور گرفتن)، نقطه قوت این تعریف عینی بودن آن است به رفتار قابل مشاهده اطلاق می شود. نقطه ضعف آن این است که شامل بسیاری از رفتارهایی است که ممکن است به طور معمول پرخاشگری تلقی نشود.

پرخاشگری وسیله ای رفتاری است در جهت رسیدن به هدفی؛ پرخاشگری خصمانه رفتاری است در جهت آسیب رساندن به دیگران ، بیشتر پرخاشگری های بین کودکان کوچک از نوع «وسیله ای» است.

این نوع پرخاشگری به خاطر متعلقات است. کودکان از یکدیگر اسباب بازی می قاپند، یکدیگر را هل می دهند تا به اسباب بازی که می خواهند بازی کنند دست یابند. به ندرت اتفاق می افتد که کودکان بخواهند به کسی آسیب برسانند یا از روی عصبانیت دست به پرخاشگری بزنند.

پرخاشگری را باید از جرئت ورزی متمایز دانست. جرئت ورزی، دفاع از حقوق یا متعلقات (مانند ممانعت کودک از این که کسی به اسباب بازی اش دست بزند) یا بیان امیال و آرزوها را بر می گیرد.مردم معمولاً شخص با جرئت را پرخاشگر می دانند، در صورتی که کسی که از حق خود دفاع می کند با جرئت است نه پرخاشگر.

تغییرات رشدی
کودکان در ۱۲ ماهگی وقتی با هم هستند شروع به ابراز رفتار پرخاشگرانه وسیله ای می کنند یعنی رفتار پرخاشگرانه آنان غالباً به خاطر اسباب بازی و متعلقات دیگر است و در ارتباط با همسالان ابراز می شود. کودکان گاهی اوقات به والدین و کودکان بزرگتر حمله ور می شوند، ولی این گونه پرخاشگری در مقایسه با پرخاشگری با همسالان، نسبتاً نادر است. کودکان همچنان که به سال های پیش از مدرسه و مدرسه نزدیک می شوند، کمتر دست به اعمال پرخاشگرانه می زنند و در نوع پرخاشگری آنان هم تغییراتی ایجاد می شود. یعنی وقتی که پرخاشگری ابراز می شود غالباً خصمانه است و کمتر «وسیله ای» است. به این معنا که کودکان برای به دست آوردن هدف های وسیله ای کمتر مستقیماً از حربه های جسمانی استفاده می کنند؛ ولی وقتی که به کسی حمله لفظی یا بدنی می کنند بیشتر امکان دارد که با قصدی خصمانه این کار را کرده باشند.

پرخاشگری لفظی، دست کم در سال های قبل از مدرسه افزایش می یابد.


ادامه مطلب
[ سه شنبه پانزدهم مهر ۱۳۹۳ ] [ 19:28 ] [ فیروزجایی ]
          مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

به وبــلاگ فرهنگی - اطـــلاع رســـانی مــعلم نمـــونه خوش آمدید. این وبلاگ گلچینی از اطلاعات و مهارت هایی است که معلمان عزیز برای تدریس در دوره ابتدایی باید از آن آگاهی داشته باشند. خودم هم در حال حاضر پایه ی پنجم تدریس می کنم. چنانچه تمایل به تبادل لینک یا لوگو دارید، می توانید در بخش نظرات اعلام کنید. باتشکر... مدیر وبلاگ معلم نمونه (فیروزجایی)
امکانات